1960’lı yıllarda, Türkiye’deki ambalaj malzemeleri kağıt, karton, selofan, cam ve ahşaptan oluşuyordu. İhracatta tahta kutu ve sandıklar ile jüt çuvallar kullanılıyor, bunların dışındaki ambalajlar maliyeti artıran lüks malzemeler olarak görülüyordu. 1970’li yıllarla birlikte, ambalaj sanayinin özellikle de ihracattaki önemi kavrandı.

Aynı dönemde pek çok ülkenin ambalajlama enstitüsü olduğu biliniyordu. 1977 yılında ise Türkiye’de de Ambalaj Araştırma Merkezi’nin kurulması için çalışmalar başladı. Türkiye’de ambalaj sektörünün ilk gelişimi teneke kutu alanında oldu. Bu dönemde ilk kez kendi ürünlerini ambalajlamak için ambalaj üretimi yapan işletmelerin dışında, yalnızca ambalaj üreten işletmeler de kurulmaya başladı. Teneke kutu alanında yaşanan bu gelişme, daha sonra karton ambalaj ve plastik ambalaj alanlarına da yayıldı. 1980’lerin başında ise ilk kez pet şişe üretimine başlandı. Su ambalajlamada kullanılmaya başlanan pet şişeler, çok kısa süre içinde sıvı gıda maddelerinin ambalajlanmasında yaygın halde kullanılır hale geldi. Bu durum çok eski bir geçmişe sahip olan cam ambalajın pazar kaygısı ile teknolojisini yenilemesine neden oldu. Yine 1980’lerde ithal edilen alüminyum kutu Türkiye’de de üretilmeye başladı.

Türkiye’de oluklu mukavva sanayiinin kurulması da Seka’nın 1954 yılında İzmit tesislerinde ilk oluklu mukavva fabrikasını işletmeye açması ile gerçekleşti. Özel sektör 1960 yılından sonra oluklu mukavva yatırımına ve üretimine ilgi duymaya başladı. Türkiye oluklu mukavva sanayin en hızlı gelişme dönemi 1981–1995 yılları arasında oldu. Büyük kuruluşların bazıları 1981 yılından başlayarak gelişmiş teknolojiye dayanan yüksek kapasiteli yatırımlara yöneldi, bazıları da ikinci ve üçüncü oluklu hatlarını işletmeye aldılar. Bu sanayide yer alan tek kamu kuruluşu da alandan çekildi. Bugün sektörde 5.000’den fazla şirketin sektörde faaliyet gösterdiği tahmin edilirken, resmi kayıtlara göre özel sektöre ait 910 fabrika 59 ilde faaliyet gösteriyor.

Kaynak: KobiFinans